لباس رزم سپید

صدای سرفه هات بازم داره میپیچه توو خونه کی مثه تو تا پای جون توو قلب مرگ میمونه حواست به همه هستو خودت دیگه فراموشی با روپوش سفیدت باز لباس رزم میپوشی دلت آتیش نگات آوار بازم تکرار در تکرار تو موندی و تنی بیمار هوا دلگیر جوون و پیر تب یه درد دامنگیر بازم یه خواب بدتعبیر شبیه خیلیا حالا میتونستی پشیمون شی ولی ترجیح میدادی برای خشکی بارون شی تموم میشه روزایی که تو سینه دردو پوشوندن ولی تاریخ یادش هس کیا تا آخرش موندن دلت آتیش نگات آوار بازم تکرار در تکرار تو موندی و تنی بیمار هوا دلگیر جوون و پیر تب یه درد دامنگیر بازم یه خواب بدتعبیر