تایتل

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش الا ای دولتی طالع که قدر وقت میدانی الا ای دولتی طالع که قدر وقت میدانی گوارا بادت این عشرت،که داری روزگاری خوش به غفلت صرف شد عمرت بیا حافظ به میخانه به غفلت صرف شد عمرت بیا حافظ به میخانه که شنگولان خوش باشت،بیاموزند کاری خوش