Dooshe Abe Sard

بوی بغل گرفته تنم بوی مرگم خشکیده ریشه های من از درد برگم هرگز تبر به مرگز سقلم جواب نیست وقتی شکنجه روحیه عشقم عذاب نیست پیچک تنیدم به دور چراغی درون باغ من یک چراغ نیمه شکسته و یه اتاق من یک قلم و یه جهان نگقتم جوهر درون بعند چپ خودم نهفته ام اعدامی ام که وقتش رسیده است فریادیم که گلویش بریده است من تنگ ماهی ام که پر از خاک میشه ام اینگونه می شود که خطرناک میشوم جا مانده از تمامی پرواز های عشق صندقچه ام پر از راز های عشق تاریخ ام گذاشته است و بیهوده زنده ام آلوده های فریب خیال های ژنده ام من تیغ خود کشی شدم خنده هایم را ثابت نکردام به کسی ادعا ام را پایم شکسته و جا مانده ام از او آواره آمده است جدا مانده ام از او نفرین به هرچه رهایی به هر چه درد نفرین به دوش های بدون تو،آب سرد نفرین به من به حس دوره گرد نفرین به هرچه که مرا از تو دور کرد بیزارام از تمام جهانم به غیره تو من دور از هر چه هست توانم به غیره تو سیگاریم که خیسم از اشک فریب ها کلی سوال دارم از آدم عجب ها پیچک تنیدم به دور چراغی درون باغ من یک چراغ نیمه شکسته و یه اتاق