Man Ye Lahzam +18

[ورس یک] من، روح اون گربه ای ام که زیر چرخ ماشیناتون میشه لِه یه لحظه ام که پاره ای توو مهمونی با لیوانِ توو دست پلیس میرسه دنده رو مامور از دو میده سه من اون درخت پیر توو پیاده روم که سلاخیم کردن با ارّه ی نو آخه دکونشون دیده بشه من زهر تلخ بعد خنده ام من پسگردنی ناظم پس کله ام وقتی یه پا وایسادی دَم دفتر یه کلاهِ بی سَر تووی لندن توو سالِ هزار و هشتصد و چندم سکوتِ محض بعدِ جنگم چشای بسته رو به مرگم یه سرو سر بریده ام توو جنگل سربازی ام که به کلاغ پَر رفتنت میزد تلخ خند صدای خرد شدن آوار خونتم زیر غلطک زر ورقی ام که زیرش گرفتن فندک یه دشت سبزم، که روم آبو بستن توو عصر خسرو، یه مزدک لباس پاره یه بچه ام که با نخ و سوزن، وصله پینم کردن [کورس] من یه لحظه ام، من یه لحظه ام من فقط یه لحظم [ورس دو] من یه لحظه ام، من یه لحظه ام بی کالبدم، بی مرزم من اون لحظه ام که پاهات تووی نهرن کمکای آب پیچید لای انگشتات من مادر یه بچه ام که قربون * میرفت وقتی میخندید توو قنداق من اون لحظم که سیاهی بلعیدتت رفیقت میارتت بیرون با یه ترفند اون لحظه ای که به هیشکی باج ندادی از حس استقلالت میخوای بال دراری من جیغ یه پسرم توو نقطه اوج تاب من اون هوایی ام که سُر میخوره روش چسبیدم به تنِ عشق توو نقطه ی جوش اون لحظه ای که صادقانه بهت میده گوش صد سال بعد از یه قتل عام خونی ام یه انتقام قطعی که داره دیر و زود شاید سایه همون نوریه که افسردست کلی قنچه از نبودش نشکفتن من اون قنچه هایی ام که هنوز نشکفتن من اون شعرایی ام که هنوز نگفتن یه صدای گرون در گوشایی که مفتن اون لحظه ای که دیر شده ولی داری فرصت من راه میام کنارت، من راه میام کنارت گرمت میکنم، بدون شعله اون لحظه ای ام که رسیدی نوک قله من بوی سنگک داغِ تازه ام تووی سفره که میزنه ازم هر کی یه لقمه صبح جمعه من یه بوسه ی نرمم، که بهت میگن جرمه اون نقطه ای ام که گذاشتم، ته جمله