Dinasour

گریه کردی خیس شد چشمم من یه افسانه ی افسردم تو همیشه بد میاوردی من همیشه شکست میخوردم این تمام واقعیت بود از خودم که در نیاوردم دایناسور شدم توو این برزخ عصر یخبندونو کم دارم توی هیر و ویر بی چتری من فقط بارونو کم دارم یه گسل لرزیده توو قلبم چه شباهتی به بند دارم متاسفم برای کی وقتی بد شب شبه اینجا تو به من نزدیکی و دوری اینه ی محدبه اینجا وسط شلختگیهاشم همه چی مرتبه اینجا منو ببر به یه رویای تازه بذا تا جون بگیره این جنازه میخوام دیوونگی کنم یه شهرو با دوست دارمای بی اجازه منو ببر به طعم خوب گیلاس ببر یه جای دور از سایه ی داس کنار تو همین تهران دودی واسه من بهترین شهر تماشاست