Paul Newman

این ترانه نیست،مراسم شب بدروده ته قصه قهرمان قصمون نابوده ته قصه عین فیلما میمیره رفیق من عین آکتورای خبره شبیه پل نیومن ته قصه مث من زخم اونم قدیمیه ته قصه درد ما درد بدو وخیمیه تو اتوبانای چفت و قفل این تایم عجیب منو استرس رسوندن بی طبیب هیچکسی درست نفهمید که چی شد ته ماجرا چرا اینجوری شد زندگی برد ما دوتارو ته چاه با یه مشت کوچه ی بن بست آدرسای اشتباه منم و ترافیک و این آمبولانس لعنتی تویی و اوردوزت روی دراگ صنعتی توی ویترین برانکارد با چشای باز و آبیش گفت بدرود و تموم کرد با همون لهن کتابیش مث ایهام،توی نقاشیهای سبک گوتیک مث اسطوره و اون آدمای کاریزماتیک تو تبارش میرسید به قصه ها رفیق من مث اون میمرد تو فیلما آقای پل نیومن حیف،که فرصتی نمونده حیف که آخرین تماسه حیف که سقف رو سر ما بدن یه آمبولانسه حیف که محبس فلزی همه ی جهانمونه حیف که تا ته اتوبان قصه باقی نمیمونه حیف که فرصتی نمونده حیف که آخرین تماسه حیف که فرصتی نمونده حیف که فرصتی نمونده