کلاشینکف

کلاشینکف میشم رو،کتف خودم حکم شلیک،میده اعصابم میخوام این قصه رو غصاص کنم جلوی چشم یک غشون آدم رقص گوله با ریتم احساسم تو تنم مرگو جشن میگیره همه ی این ترانه یک جملست یک نفر که تو مترو میمیره میخوام اشک سکانس پایانو تف کنم توی صورت این شهر تف کنم روی سایه شومم روی این عقربه بدون زهر من دارم شکل مردمنم میشم تو ترافیک زخم های تنم منو به سقف شب میچسبونه باند پرواز مسلخ بدنم پله میشم به کوچه ی پایین کوچه خاطرات بد آیین زیر پونز تو نقشه ی دنیا زیر پونز بود محله ی ما من تو این کوچه ها بزرگ شدم بره بود که بد گرگ شدم توی جنگل دووم آوردم اونجوری که دلم میخواست مردم توی جنگل فقط یه قانونه هر کی بیرحمه زنده میمونه توی جنگل فقط یه قانونه هر کی بیرحمه زنده میمونه توی جنگل فقط یه قانونه هر کی بیرحمه زنده میمونه،میمونه کلاشینکف شدم رو کتف خودم حکم شلیک و داد اعصابم دیگه این قصه ها غصاص شدن جلوی چشم این همه آدم مثل یه عقده ی بیان نشده مضطرب میکنم خیابونو میگذرم از کنار دیوارا میپیچم انحنای میدون و تو ترانه مجهز حالا به کلاشینکف و صدا خفه کن توی مترو الان یه شاعر مرد مثل قیصر،تو آخرین واگن