Gerye Ke Mikoni

اشکای ماسیده ابری که باریده مردی که صد ساله نخوابیده نزدیک من شو که برگ ریزون من ساعتم با مرگ میزونه کابوس هر شبم بغض تو بود و بخش گریه که میکنی میوفتم از نفس کشیدی به آغوش اجازه ندادی بمیرم کجایی که بی تو نمیتونم آروم بگیرم دل به خودم بستم از آدما خستم جز خاطره چی مونده رو دستم میبینی بی تو کم آوردم هزار دفعه مردم چشماتو بستی زمین خوردم کابوس هر شبم بغض تو بود و بخش گریه که میکنی میوفتم از نفس کشیدی به آغوش اجازه ندادی بمیرم کجایی که بی تو نمیتونم آروم بگیرم