کاروان زندگی

ای ساربان آهسته، آهسته ران که آرام جانم جانم می ​رود وان دل که با خود داشتم با دل ستانم دل ستانم می ​رود محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان گویی روانم می ​رود او می ​رود دامن کشان من زهر ، من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می ​رود ای ساربان آهسته ، آهسته ران که آرام جانم ، جانم می ​رود وان دل که با خود داشتم با دل ستانم دل ستانم می ​رود با آن همه بیداد او ، وین عهد وین عهد بی بنیاد او در سینه دارم یاد او ، یا بر زبان یا بر زبانم می رود باز آی و بر چشمم نشین ای دل ستان ، ای دل ستان نازنین که آشوب و فریاد از زمین بر آسمان ، بر آسمانم می رود من مانده​ ام مهجور از او بی چاره بی چاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او در استخوان در استخوانم می ​رود باز آی و بر چشمم نشین ای دل ستان، ای دل ستان نازنین كه آشوب و فریاد از زمین بر آسمان ، بر آسمانم می رود در رفتن جان از بدن گویند هر نوع ، هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم دیدم که جانم می رود ای ساربان، آهسته ، آهسته ران که آرام جانم جانم می ​رود وان دل که با خود داشتم با دل ستانم دل ستانم می ​رود ای کاروان زندگی ای کاروان آرزو، ای کاروان آرزو