Qarargah

توو این دنیای پُره از عدد صحبت با شما میچسبه چقد به منِ عصبی، به منِ بی‌ ادب به منِ بی سند، به منِ بی عصب به منِ پی قلمرو منِ جنگ طلب به منِ پی کُت، منِ پی سلطنت اما، جلو شما وامیستم عقب شما غُر بزن فقط سرِ منِ نابلد دیگه سر به بهار و گُلاش نمیزنم وقتی که دارم یه گُل سَر ازتون بوی بهشتو میده که نفسم حبس، خودم خوابیدم ابد به صداتون داره گوشِ من عادت نمیدونم این خوبه یا که بد که حرفاتون میره تو کَت این قامت اینهمه راحت… میفهمن حال منو فقط این چاییای سرد آخه حضورتون میکنه حواسمو پرت میترسونه منو حتی دیدنِ ساعت با اجازتون: دورم پُره از ساقیای خوب اما اخماتون میکنه ساق پامو خورد همون اخما که دزدید قاپِ مارو زود حتی سابقه دارا گفتن بی سابقه بود میگفتن نخوری گول بَر و روشو برات نکنه تله موشو تا توو منِ تیمور ،چنگیز ،اسکندر شما، بزرگ کردی داریوشو چشماتون چه قانونایی از ما شیکوند حرف میزنن که میگم حق با ایشون حتی نکنین دست کاریشون با شعر میکنم نقاشیشون آخر دوخت ما رو به هم همین خیال بافیا که الان میخوام بشه این گره کورتر شاید جسمم دنبال هرچی بدوئه اما سمتِ شما میکشه روحمون پَر میخره هر دردی رو این پیکر به جون تا اِسمتون نره از پیکم بیرون ما که زور بازمون دائم رو ایول میموند الان بدونِ شما میشه این هیکل بی روح دلم میکنه کِیف با شما که میخوام وقت بگذرونم هی با شما نه که هر روزمون باشه عید با شما نه، اما میچسبه هر پِیک با تو حتی تلخی الکل، با تو شیرینه در کل خبر نداره اینجا‌ زنجیر از غُل اما به کسی نمیدیم بدونِ هم قول نه تو سد راهمی نه من میسازم برات درِ آهنی دیگه بهشتشون ارزونیشون وقتی تو هم‌ گناهمی نمیرسه زورم بهت وابسته‌ست جونم بهت نمیزنم حرفای کوبنده بهت آخه، شده خونم دلت هرچی گردن کلفت‌ تر سر به زیر تر توو افقی که ما موندیم عمودی تر اتفاقا احساسی ام برا چیزی که نشه خرید با زَر و زیور درست همینجا دستم پیش همه رو‌ شد مثِ زخمی که پاک میکنن خون روشو همه کنجکاوِ این جنگ و آرامشو بین منِ گوشه نشین و شمائه بازیگوشو حالا که همه دوست دارین بدونین رنگ و بوشو که اصلاً کجا این آدم با ایشون رو به رو شد بشینین تا تعریف کنم مو به موشو همه چی از یه مو شروع شد انگار بینمون بود پیوند خونی با اینکه نداشت کسی از کسی نشونی تو‌و اون‌ اوج گرونی‌ که‌ میشد‌ جونا ارزونی وقت عمل بود نه کُری و خط و نشونی تا ‌بدیم آستینو ما بالا برا خونه تکونی دیدم‌ ایشون‌ شالشو بسته‌ دور‌ِ پیشونی خلاصه‌ دختر و پسر میجنگید برا جوونی که‌ یهو همه‌ فریاد زدن: “توو دیدِشونی” قانونی میبردنم منو قپونی همین کسایی که وجدان ‌توو خونشون نی حتی‌ ترس‌ بهم‌ میگفت‌ باید قوی‌ بمونی چون کمِ کمش آب خنکو‌ مهمونشونی تا گفتم: “جناب، دستمو داری میشکونی” دستای لطیف یه خانوم شد حریف شومی یه خانوم که انگار من جیگر گوشَشَم طوری که از خودم پرسیدم: “مگه کیه ایشونی؟” ازت ممنونم دختر خانوم شما کاری کردی احساس بُرد از قانون مایی که توو جیبامون بوده جفت دستامون الان با شما جیم جفت دو تا نقطه‌ش جا موند باید بدونه این شهر که هر روز میخوامت یه دونه بیشتر اونم توو این کشور بدون پیشرفت