آواره

سفرها رفتم و اما دلم راضی نشد هرگز پاهام میرفتن این راهو دلم نشد هرگز نشد قانع که تنهایی توو کنج غصه میسوزه میره آروم یک گوشه میمونه تا که میپوسه دلم موند و حواسم رفت پی این راه طولانی همش غرق خودم بودم توو این دریای طوفانی منو میبُرد تنهایی دلم هی دورتر میشد همه دلتنگیام انگار فقط هی بیشتر میشد دلم موند و خودم پوسید ته مُرداب دلتنگی همش حبس خودم بودم، یه چاردیواری سنگی یه زندونی آواره که تقدیرش خیابونه یه چشم انداز تلخی که تا میبینی زمستونه دلم موند و حواسم رفت پی این راه طولانی همش غرق خودم بودم توو این دریای طوفانی منو میبُرد تنهایی دلم هی دورتر میشد همه دلتنگیام انگار فقط هی بیشتر میشد دلم موند و خودم پوسید ته مُرداب دلتنگی همش حبس خودم بودم، یه چاردیواری سنگی یه زندونی آواره که تقدیرش خیابونه یه چشم انداز تلخی که تا میبینی زمستونه