طره زلفان

تا فراز موج گلها طرهً زلفان رها کن ای به هم پیوسته ابرو آهوان دشت ها را شرم چشمان تو جادو لحظه ای گیسو بی افشان طرهً زلفان رها کن نقش تو بود آنکه آن شب با نسیم صبحگاهی گیسوان تاکها را شانه میکرد این تو بودی آن که با من لاله ها را بر می افروخت در میان کوچه های روشن پیمانه میکرد ای نهفته شوکت صدها غزل در هر نگاهت آمد آن دیوانه آن زندانی چشمه سیاهت ای پریشانم گرفته با پریشانی گیسو ای به هم پیوسته ابرو طرهً زلفان رها کن