افسانه

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی مرا از یاد خود بستان بدین خواب فراموشی مرا از یاد خود بستان، بدین خواب فراموشی ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگیرم که من خود غرقه خواهم شد که من خود غرقه خواهم شد درین دریای مدهوشی درین دریای مدهوشی سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف درگوشی مجال حرف درگوشی مجال حرف درگوشی می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش به مستی بی خمارست این می نوشین اگر نوشی نمی سنجند و می رنجند ازین زیبا سخن سایه بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی مرا از یاد خود بستان، بدین خواب فراموشی سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف درگوشی می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش به مستی بی خمارست این می نوشین اگر نوشی نمی سنجند و می رنجند ازین زیبا سخن سایه بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی مرا از یاد خود بستان بدین خواب فراموشی