Be Farda

به گلگشت جوانان به گلگشت جوانان یاد ما را زنده دارید ای عزیزان که ما در ظلمت شب زیر بال وحشی خفاش خون آشام نشاندیم این نگین، صبح روشن را به روی پایه ی انگشتر فردا و خون ما و خون ما و خون ما و خون ما به سرخی گل لاله به گرمی لب تبدار بیدل به پاکی تن بیرنگ ژاله به گرمی لب تبدار بیدل به پاکی تن بیرنگ ژاله ریخت بر دیوار هر کوچه و رنگی زد و رنگی زد به خاک تشنه ی هر کوه شما یاران نمی دانید شما یاران نمی دانید شما یاران نمی دانید چه تب هایی تن رنجور ما را آب می کرد چه لب هایی به جای نقش خنده داغ می شد ولی ما دیده ایم اندر نمای دوره ی خود ولی ما دیده ایم اندر نمای دوره ی خود حصار ساکت زندان که در خود می فشارد نغمه های زندگانی را که در خود می فشارد نغمه های زندگانی را و رنجی کاندرون کوره ی خود می گدازد آهن تنها کسی از ما نه پای از راه گردانید کسی از ما نه پای از راه گردانید و نه در راه دشمن گام زد کسی نه پای از راه گردانید و عشق از ماست، لای برگهای هر کتابی را میخوانید و این صبحی که می خندد به روی بام هاتان و این نوشی که می جوشد درون جام هاتان و این نوشی که می جوشد درون جام هاتان گواه ماست گواه پایمردی های ما گواه عزم ما کز رزم ما جانانه تر شد