شور

در ملک بی نشانی راندیم کام خود را تا اوج طاق نسیان تا اوج طاق نسیان بردیم نام خود را ما را به خوردن دل باشد مدار چون ماه ما را به خوردن دل باشد مدار چون ماه بر خوان خویش خوردیم، رزق تمام خود را در عین تشنه کامی مستان چو ناز بینند در عین تشنه کامی مستان چو ناز بینند بر سنگ بی نیازی کوبند جام خود را بر سنگ بی نیازی، کوبند جام خود را