عکس

جلوم یه آلبوم پُر از بچگیم و تاب سُرسُرست شلوغ ولی آروم توو عکس دور از قانون دور از ترس پُره فکرای بزرگ دنیایِ کوچیکمو چشمای درشت بیا و احساسم کنو قبل اینکه بشناسیم برو از من ننداز نه به همه بگو کج بودم کم داشتم شاید دلت بخواد من باشم دست رو شونت باهات توو عکس جاشم ولی من و این حرفِ رو هوا پرتی حواس و لَنگی دماغ أپایه میکنیم عکستو خراب تکون بده دستتو برام برو اینجا هیچ چی دیدنی نیست و ریخت ویترین هم زمین من أ پس این شیب لعنتی این پیشونی و کلی چین بی دلیل برمیام یه روز چند ساله شده هر شنبه هام یه جور بذا یه روز که بک گراندمون لحظه های خوب بود عکس بگیریم وقتی داشتیم برا درا دسته کلید وقتی لااقل خوشحالم أ یه چیزی نه الآن با این پوست خند بی ریخت و فکری که جدا از روزمرگی نی تووم چیزی جُز خستگی نی بذابذا به وقتش یه عکس خوب نه یه عکس خوب تر بگیر آها أ هوا بگیر أ این از من قشنگترا بگیر أ اینا که الکی خوشن بگیر أ اینا که میگن از ما بگیر شاید یه روز صبح رسید ولی فعلاً تو این قبر مُرده نی حالا حالا ها باید پُست بدی باید قُرص بشی باید سیر شیم أگُشنگی توو آینه ی اتاق یکی هست که وایساده توو باغ ولی توو باغ نی زده توو مارپیچ فکرش جا دیگست ولی داره یه دستی توو بازی بیرون و خواستپنجره ساختی براش دیگه حتی اون پنجره باز نی با این حال دستش دراز نی امیدوار به جعبه ی شانسیش میره میرسه میدونم اون شیره سیستمش دیوونست مهم نی هیچ چی اونقد براش عکسای تو چی میدونن یه لبخند و یه سیب رو به منظره چیک یا یه عکس پرسِنِلی با یه پیرهنِ قرمزِ جیغ (صدای شاتر دوربین) بودی از راهِ دور برام موندی پایِ موندنام صدام شد مث دوست برات بودی دلیل بودنام برای خوب بودنت از آینده یه کوهدوشمه همین که راهت بندازم برام یه نور توو شبِ دَرَم نیار از توو سرت که با تو این اتاق بدون شمع روشنه یه روز عکست با عکسِ منه شکلِ صورتم و فک و لبش میشناسیم ، میشناسمت بگه هستم هر کی با منه کی با منهکی با منه عکسای تو چی میدونن از من نندازنه ، از من نندازنه از من نندازنه