مگه دیوونه حالیته

مثه آبی که میریزه واسه جمع کردنش دیره دلی که بشکنه هیچوقت دیگه آروم نمیگیره تا وقتی که خدایی هست رفیق ِ راه من باشه تو هر جایی زمین خوردی شاید از آهِ من باشه به غیر از عشق و آرامش چه حساسی بهت دادم که حقم جای خالیته بازم دستام میلرزن بازم به گریه افتادم مگه دیوونه حالیته ببین همپای این رگبار دارم تو کوچه میبارم تموم لحظه‌هامونو باید زنده نگه دارم فقط خواب تو میتونه تو شب هایی که بارونه یه مرد سخت و مغرورو به خاکستر بنشونه مگه دیوونه حالیته