گل مهتاب

تو سیاهی شب تک و تنها بودم خیس و بارون زده پر سرما بودم،  گل مهتاب شب ستاره نداشت آسمون میلرزید و گل مهتاب حس شب را فهمید گل مهتاب گل مهتاب گل مهتاب منو تو آسمونت راه دادی به من جای ستاره ماه دادی خیال خیس این شب های بارونی گل مهتاب چجوری قدر دنیاتو بدونم نخونم واسه تو از چی بخونم تو درمونی درد تو به جونم بیست ساله به افختار تو دست میزنم قید هر چی بود و هست میزنم رفیق ای رفیق ترانه هام با هم وجودم فریاد میزنم گل مهتاب منو تو آسمونت راه دادی به من جای ستاره ماه دادی خیال خیس این شب های بارونی گل مهتاب چجوری قدر دنیاتو بدونم نخونم واسه تو از چی بخونم تو درمونی درد تو به جونم