خودکشی

توی یک کویر دور یه درختی خسته بود یه درختی ناامید که دلش شکسته بود روی اون درخت پیر یه طناب پاره بود اون طناب دار یه،عاشق بیچاره بود شبی از شبای غم که هوا گرفته بود رفتنش رو به کویر به کسی نگفته بود رفتو رفت تا که رسید اون طناب دارو بست به دلش گفت که باید دیگه از دنیا گسست طناب دار و گرفت دور گردنش گذاشت چشماشو بستو دیگه رو لبش خنده نداشت اما پاره شد طناب تا جوون قصه مون بدونه که حتی مرگ نمیشه چاره ی اون چشمش افتاد به درخت،به طناب بوسه ای زد طناب دارشو کشت یه دفعه ناله ای زد ناله زد از بی کسی که فقط یه چاره داشت رنگ خود باوری را توی خاطرش گذاشت رفت و تا آخر عمر دست به خودکشی نزد به شبای بی کسیش رنگ خودباوری زد حالا اون تو این زمون دیگه دل شکسته نیست بی کسی شو پس زده فکر عمر رفته نیست حالا اون تو این زمون دیگه دل شکسته نیست بی کسی شو پس زده فکر عمر رفته نیست