بوعه پیره

دارمه ندارم یه بووه پیره اِ خدا نکنه هرگز بمیره (تموم دارو ندارم یه پدره پیره خدایا نکنه هیچ وقت از دستش بدم) ریششه اسپیه چهرش پر نوره جونم میکم سیقش وختی دلگیره (ریشش سفید هست و چهره اش پر نوره جونم رو فداش میکنم وقتی دلگیر هست) چَشِم و چراغم ریش اسبی زوره دورشِ میگردم تا خاوش بوره (چشم و چراغم ریش سفید پیر است دورش میگردم تا خوابش ببره) کل کسم و سیقش جوم دو تیاش نِمئم و دنیای تالی دو میاش (همه کسم به فداش و جونم به فدای چشماهیش یک تار از موهایش را به دار دنیا نمیدم) آی منت بمیرم مر کسی ناری خود د تکو تنیا گنم میکاری (آخ که همچون منی برات بمیره مگه کسیو رو نداری که خودت تک و تنها گندم میکاری) سرم سرم و سیقه دستو دل بازت سیقه چینیا ریت جا هزار رازت (سرم فدای اون دست و دلبازی هات فدای چین و چروک های صورتت که جای هزار راز هستند) هلگه هلگشه در بره افتو لویاش د خنه میکشه عذاو (لحظه به لحظه زیر آفتاب لب هاش میخندن و سختی میکشه) جور و جفا کیش دور و زمونه حاصل رنجت دُرِ دون دونــــه (جور و جفا کشیده از دور و زمانه که حاصل و دست رنجت مثل دُر(پاک و حلال) است)