Bebin Man Dard Mekeshidam

یه روز میزارم میرم از شهری که بو لجن پیچده تو سرم ببین مَن دَرد میکشیدَم نِمیدونی چقدر سَختی کشیدَم مَن شادترین آدمارو دیدَم گریه میکنن هَمین آدَما که میگن غم ندارن هَمین آدمای بی رَحم عِیب نداره مَن حَنجرمو میدَم حَرفای دِلو آدمارو دیدَم یه سِریشون که یه قلب میکشیدن میشکسِتنشو هِی دَرد میکشیدن یه سِریشون اصلا عاشِق نبودن دروغ میگفتن که تخلیه کنن کمرشونو حاجی این ذاتیه کلا وَلی دیگه ببین فکر نِمیکنم رَدیف شه هَمه چی مَن سِکته میکنم از دَست این آدَما که هَوس کردشون عَوض دیگه قلبم تو این تنم جواب نمیده و گاهی امید میخرم ولی قول میدم ببرم حرفامو مینویسم هر شب رو ورق هر چی میخواد بشه فردا به یه ورم من میمونم و حرفامو یه قلم پس اینو بدون زندگی یه تله اس تا کی میخوای اینجوری پیش بره خدا تا کی میخواد این پیش بره خدا چرا نمیکنی روحمو جدا تا کی بنده میخوان حقمو بگان ببین همین رفیق های دیروز خنجر زدن ولی من میرمو کیوت میشم قول میدم هر جا بشینی فقط اسم منه بیا برگرد بکن حالمو خوب