کوه

من این پایین نشستم سردو بی روح تو داری میرسی به قله ی کوه داری هر لحظه از من،دور میشی ازم دل میکنی مجبور میشی تا مه راهو نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم تا مه راهو نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم خودم گفتم که تلخه روزگارت منو بیرون بریز از کوله بارت دلم میمردو راه بغضو سد کرد به خاطر خودت،دستاتو رد کرد برو بالاتر از اینی که هستی تو بغض هر دوتامونو شکستی با چشم تر اگه تو مه بشینی کسی شاید،شبیه من ببینی منم اون که تورو داده به مهتاب کسی که روتو میپوشونه تو خواب کسی که واسه دنیای تو کم نیست میخوام یادم نره دست خودم نیست تا مه راهو نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم تا مه راهو نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم تا مه راهو نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم تا مه راهو نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم