یاد گذشته

آدم که یاد گذشته هاش میافته چشمانش از گریه اشکآلود میشه تصویری از روزهای رفته میبینه که در اون هر چهره ای نابود میشه هر پرستویی که به سویی میپره خبر پایون فصلی رو میبره هر گل تازه ای که چشم باز میکنه به خودم میگم که این نیز میگذره میگذره، میگذره، میگذره، میگذره کوچه های خاکی تهرون . قدیما پر ز آواز نشاط بچه ها بود شهر فرنگی توی اون دنیای کوچک قصه هاش شیرینترین قصه ها بود هر پرستویی که به سویی میپرید خبر آغاز فصلارو میشنید هر گل تازه ای که چشم باز مینمود شاهد روزای خوب کودکی بود کودکی بود، کودکی بود، کودکی بود