شب بیداد

شب تلخ رفتن تو تا سپیده چه کشیدم چه کشیدم من شب ببیداد خزان بود بی ستاره بی ترانه شب دل مردن مثل باران گریه کردم تا طلوع بی صدایی تا نفس باختن شب بی رحم جدایی نه زمین شد نه زمان شد جون پناه من زندگی در من شکست دل من سی پاره شده در به در کوچه به کوچه رو به من آواره شده با من بی نبض و آواز هر چه شد یک باره شد شب ببیداد خزان بود بی ستاره بی ترانه شب دل مردن آخرین کلام تو آخرین نگاه تو برای من ساعت رسیدن به انتها بود آسمان به سوک نشست ماه گرفت غزل شکست غم سفر در رگ پی سرد لحظه ها بود شب ببیداد خزان بود بی ستاره بی ترانه شب دل مردن شب ببیداد خزان بود بی ستاره بی ترانه شب دل مردن شب دل مردن