تنهاترین

نفس تو سینه ی محراب حبسه هوا بغضش گرفته ابر خستست کی از دنیا ،دلش انقدر خونه که حتی صبرشم از صبر خستست کدوم خورشید از اینجا گذشته که رنگ از روی هر کوهی پریده کی بازم دردش رو با چاه گفته کی انقدر بار تنهایی کشیده با این که سوگوار و بیقراری محاله پیش غم از پا بیفتی دلت میلرزه چون هر لحظه باید به یاد غربت زهرا بیفتی با این که سوگوار و بیقراری محاله پیش غم از پا بیفتی دلت میلرزه چون هر لحظه باید به یاد غربت زهرا بیفتی حبیب عاشقا و درد مندان شنیدم هیچ دردی بی دوا نیست تو هم درمونی هم درد ای مرد کسی با درد تنها آشنا نیست شکم سیرا ادا دنیا پرستا به حقت ،زیر تیغ ذولفقارن به شوق دیدنت اما هنوزم یتیما شب به شب چشم انتظارن با این که سوگوار و بیقراری محاله پیش غم از پا بیفتی دلت میلرزه چون هر لحظه باید به یاد غربت زهرا بیفتی با این که سوگوار و بیقراری محاله پیش غم از پا بیفتی دلت میلرزه چون هر لحظه باید به یاد غربت زهرا بیفتی