دلخون

وقتی که شب حکم شبیخون داد صحرا پر از خون کبوتر شد توی چشام ،دریای بارونو توی گلوم بارون خنجرشد از آب یاد مبهمی دارم چون تشنه ام سیراب میمیرم از مردم بزدل دلم خونه از کوفه دلگیر دلگیرم ای کاش پیش خواهرم بودم تا باز مرحم رو پرم میذاشت دستی بردیده دست مظلومی گل روی قبر مادرم میذاشت ای کاش پیش خواهرم بودم تا باز مرحم رو پرم میذاشت دستی بردیده دست مظلومی گل روی قبر مادرم میذاشت ایمان من بی وقفه رنجم داد آزاده بودم پس جفا دیدم مکر و دورنگی، ظلم و بدقولی از اهل دنیا کی وفا دیدیم دنیای بی ارزش چه میدونه کی غصه داره کی دلش خونه این درده که غمگین تر از درده این خونه که قرمز تر از خونه حس میکنم از دور از نزدیک عطر حرم عطر شهیدهارو بیزارم از این خیل ابن الوقف پس میزنم ابن یزیدارو ای کاش پیش خواهرم بودم تا باز مرحم رو پرم میذاشت دستی بردیده دست مظلومی گل روی قبر مادرم میذاشت ای کاش پیش خواهرم بودم تا باز مرحم رو پرم میذاشت دستی بردیده دست مظلومی گل روی قبر مادرم میذاشت