ماه پیشونی

میون این همه سرگردونی دل من گرفته ماه پیشونی بیا باز ،دوباره بیتابم کن منو تو رنگ چشمات خوابم کن نگو قصه آخرش مرگ منه داره چشمات منو آتش میزنه نگو از تلخی دنیا سیرم نگو میرم نگو که میمیرم ای گل بهار ام دشت لاله زارم قلب داغدارم سنگ بیمزارم درد ماندگارم روز ناگذارم زخم بی شمارم زهر روزگارم خنده هامو با تو از نو ساختم باز به حرف های تو دل میباختم میونه این همه سرگردونی اومدم ،تو قلب تو مهمونی بی ستون قلب مو میکندم شکل خنده هات شدم میخندم چشم هات از صدتا غزل بهتر شد خنده هات غنچه ولی پرپر شد ای گل بهارم دشت لاله زارم قلب داغدارم سنگ بی مزارم درد موندگارم روزگذارم زخم بی شمارم زهر روزگارم