همسایه

دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره این گوشه از شهر امنه ،من سعی کردم نمیرم اینقدر نمیرم که آخر این گوشه پهلو بگیرم تو سالها سرنشین این گوشه از شهر بودی اما با من که همیشه همسایتم قهر بودی آرامش قبل طوفان ابروی اون روی ماهه اخمت به من گفت هر شب طوفان سختی تو راهه چند روز چند سال چند قرن از رد پامون گذشته قلبم به عمر یه تاریخ از این خیابون گذشته قلبم مث گوش ماهی با موج موهات رفیقه عشق من این تنگ کوچیک، کوچیکه اما عمیقه دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره هرجا پی یت رفته بودم دلتنگ برگشته بودم آشفته و خسته انگار از جنگ بر گشته بودم من خوب بودم تا یه شهر با خشکسالیش بدم کرد خوب شد خدا رحم کرد و عشق تو دریا زدم کرد دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره پس من چرا غرق بودم، تهران که دریا نداره دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره