گریه را به مستی

گریه را به مستی،بهانه كردم شكوه ها ز دست زمانه كردم آستین چو از دیده برگرفتم سیل خون به دامان خدا روانه كردم سیل خون به دامان خدا روانه كردم ناله دروغین اثر ندارد مرده بهتر زان كاو هنر ندارد شام ما چو از پی سحر ندارد گریه تا سحرگه من عاشقانه كردم دلا خمــوشـــی چرا چو خــم نجـوشی چرا برون شـد از پرده راز تــو پــرده ‌پوشــی چرا تــو پــرده ‌پوشــی چرا راز دل همان به،نهفته ماند گفتنش چو نتوان گفت،نگفته ماند فتنه بهتر یك چند،خفته ماند گنج غم بر دل خزانه كردم باغبان چه گویم به ما چه ها كرد كینه های دیرینه برملا كرد دست ما ز دامان گل جدا كرد تا به شاخ گل یكدم آشیانه كردم