سرباز وطن

با دست بسته با پای خسته پشت حصار همچون شهیدان در مسلخ جان بر سر دار صد جان تشنه با تیغ و دشنه مانده به بند عریان تراز دشت تنها تر از باد پای قرار هرجا رود دل، از تو امان ندارد مجنون تو تا بر سر جان بازاید آزاده ام اَرچه جان را در بند و بلا پسندی خود غیر تورا نبیند چشمی که تو اَش ببندی دلداده تو چه نالم از عشق تو و خیالت با گریه او بگریی با خنده او بخندی افتادم اگر در بند و تو را از من نظری نیابد دل خسته مشو سرباز وطن برگشت و سری نیامد آن را که خبر شد از غم دل از او خبری نیامد