حال ناخوش

یه مردی که تنهاست ی کنج خیابون دلش رو سپرده به آهنگ بارون یه آه بلند و یه بوسه به سیگار دلش پیش چشمات خودش میخ دیوار یه جورایی انگار که بی کس ترینه همون حال ناخوش که میگن همینه آره حجمی از غم نشسته تو و قلبم به قد یه دنیا پر از، بغض و حرفم حالا خاطراتت مثه کوه درده دل ساده ی من دیگه برمیگرده میخوام بی خیال شم رو حرفم بمونم میخوام بی وفا شم محاله بتونم دلم بد گرفته از این شهر و خونه فقط مرد عاشق غمم رو میدونه یه گوشه نشستم به یادت دوباره چه تلخه که بی تو بارونم بباره شبیهت کسی نیست، که جاتو بگیره دلم خیلی وقته که داره میمیره چقد سخته بی تو غروبای پاییز آخه هر چی انگار میشه از تو لبریز