ناموس خدا

لعنت به این شام همش كتك خوردیم مُدام ببخش این لُكنت زبان مَ مَ من بابا،بابا مو می خوام از خدام لعنت به این شام لعنت به هرچی چشم بد لعنت به كینه و حسد لعنت به اون دستایی که عممو زد چشاشو دوخته دشمن به ناموس خدا چی میكشه عمه ی ما سنگ میخوره از لابلای نیزه ها «گفتم تویی بابای خوب و مهربان، زد گفتم من چیزی نگفتم، بی امان زد تاریك بود چشمم جایی رو نمی دید تا دید تنهام رسید و ناگهان زد تا دستهای كوچكم روی سرم بود با ضربه ای محكم به ساق استخوان زد موی تو سوخته لعنت به خولی و تنور می بوسمت از راه دور لعنت به ضجر منو رو خاك كشوند به زور قافله می ره تا كوچه ها رو كُنه طی هُل می دادن با نوك نی تا رسیدیم به كوچه ی مجلس می