بی قراری

سوی چشمم رفته از چشم انتظاری سهم من از تو شده این بی قراری گشته حالم چون خرانه بی بهاری زجر دارد بی تو این شب زنده داری هر چه به عشقت دچار شدم من را ندیدی جان من دیدی که عاشق تر شدم پا پس کشیدی بی تو من با چه دلی باید لب دریا روم بی تو من با چه امیدی غرق در رویا شوم همچو گلدانی که خشکیده دگر از بی کسی بی تو من با چه دلی هم ره دنیا شوم تو نمیدانی چه رنجی میکشم از بی تو بودن همچون فرهادم بی شیرین دمی زنده نمانم تا که عاشق نشونی از حال من خراب نداری تا بدانی از فراقت نیمه جانم بی تو من با چه دلی باید لب دریا روم بی تو من با چه امیدی غرق در رویا شوم همچو گلدانی که خشکیده دگر از بی کسی بی تو من با چه دلی هم ره دنیا شوم