Ghermez

[کورس] سفید ، رنگ خاطرم بود پر کشید زردم سبـز بود ، آبیم آبی تر بود معذرت نخواه ازم تو طعم لبخند رو از من گرفتی دیگه رنگی نمونده جز قرمز [ورس یک] شانس نی چون تاس نی بینهایت باتری کج نمیره لاستیک تا لق نزنه شاسی آره زدی ولی جاش نیست باز زدی باز جاش نیست حالا من میزنم بیا بخور تلخه چاشنی نه؟ آرزو ندارم این صحنه رو ببینم که باغچت رو زیر و رو کنم و گل هات رو بچینم نوبت من رسید ولی نمیتونم بشینم تا سفید بیاد پایین جاش بره بالا قرمز [ورس دو] من یه محصولم از کار هایی که تو میکردی مخصوصا آتیشی بود هر روزم خوب یادمه هنوزم پاره کردی روح رو ولی انتظارم نخ سوزن پوست رو کردم عایق تا تو آتیش تو نسوزم میگی اون روز کی میاد تا عوض بشیم جفتمون خاطره شه رد شیم ازش جا بذاریم پشتمون هَه ، اون روز راه دوریه هَه ، اون روز راه دوریه [هوک] اون روز راه دوریه سفید میاد پایین جاش سفید میاد پایین جاش سفید میاد پایین جاش اون روز راه دوریه اون روز راه دوریه تا سفید بیاد پایین جاش بره بالا [کورس] قرمز دیگه معذرت نخواه تو طعم لبخند رو از من گرفتی گرفتی [ورس سه] اسم تو فعلاً روشه اسم من رو پوستشه قدر صدا دادت رو بدون قراره زوزه شه فِشنگ هام پوکه شه خارج از لوله شه نمیتونم وایستم تا اون روز بشه بد کسی رو نمیخوام آدم پستی نیستم ولی تو دست گذاشتی صاف رو هست و نیستم روزش شبه بی من ، حالش بده بی من میام پس میگیرم و آغاز فصلی دیگر که تو این فصل نو ، نمیذارم غرق شی میام میگیرم دستت رو چشم هات رو میبینم پاک میکنم اشکت رو غم و غصه هات رو جمع کن بعد برو