Boro Khoone

[قسمت ۱ : مهیار] بد حال خیابونا غمگین مثل سوز گیتار تنهام از این بالا گیجم بیافتم خودم یا ته سیگار بد حال خیابونا فقط منو بذار خونه تو ماشین خاموش ضبط سکوت تنها صدامونه خنده ها شده دکوری دروغه جواب چطوری؟ مرد دیگه ذوق ما واسه شمالای یهویی اگه میشه برو خونه یه هیولا تو خیابون به نام خاطره پی منه میکشتم زودتر از سیانور فقط منو بذار خونه می‌خوام تعطیلیمو اصلا خونه باشم سراغمم کسی گرفت بگین یجا دیگه‌ست و دوره راهشم کارای عجیب میکنم کار تعطیله اَ جیب میخورم از آدم جدید بیزارم اَ رفیقای قدیم میبرم میزنم عطرشو به بالشم واسه من بسته حتی یادشم فکر کنم بزرگ شدم دیگه، نه؟ فاز من کجا، کجا فاز شهر [هم‌خوان : مهیار] من شدم معتاد تنهایی نه کسی میاد دیگه نه من میرم جایی ساکتم بی حوصله‌م سردم بس که گیر کرده تو دلم یه حرفایی من شدم معتاد تنهایی بارون و یه پنجره چایی من شدم معتاد تنهایی تا همیشه، نه یه شبایی [قسمت ۲ : شایع] حال خونه تخمی حال بیرون تخمی تر دارم کصخل میشم امروزم همه چی تو ذوق میزد کینه دارم اَ همه شتری بوس و بغل کپنی اعصابم دیفالت خورد بوق میکشم پشت نفر جلویی بی‌دلیل هی اوقاتم تلخه اخلاقم صبحا نچسب نمیدونم اومدم کجا برعکس سرزنش هاتون رو یادم هست منو بذار خونه دادا چشام اذیت تو چراغا همه‌ش هی لش خونه‌م همه چی دیگه تو مخه بابا برو فقط منو بذار خونه نگاه هوا هوای بارونه زنده میشه خاطره هاش دوباره مچم رو میخوابونه میگن برو تراپی منم هم خونه‌ام با یه انصرافی زندگیم عین بازی و سخته به خودت هی ببازی روزا همون شکلی میگذرونم روز و شب رو عشقی دیگه حتی حال جنس نی و فقط حالمون خوبه فیسی اگه میشه برو خونه فاز من دوش و خواب هنوزم رد میده دلم برا چشای عکس لای کتاب [هم‌خوان : مهیار] من شدم معتاد تنهایی نه کسی میاد دیگه نه من میرم جایی ساکتم بی حوصله‌م سردم بس که گیر کرده تو دلم یه حرفایی من شدم معتاد تنهایی بارون و یه پنجره چایی من شدم معتاد تنهایی تا همیشه، نه یه شبایی [قسمت ۳ : مهراد هیدن] یه سفر ادامه دار یه چمدون اضافه بار همیشه منو کشته نگاه یار مدوسا با چشمای مار عاقبت نارفیق یه فاجعه‌ست که سهم ما نیست این حال بد لایقم نبود اصلا نه انتظار نیست برا من نه فکرش از تو سر یه لحظه‌ام نرفت من مسافرم ته خط رسیدم نه مهم نیست از چه راهی خونه ساکت تیوی خاموش دل ما داغون تنگ یه سیگار رولی داروش بارون میزنه رو شیشه آهنگ فقط منو بذار خونه نه حال ویسکی نه حال برگ تو این خیابونا میزنه رو دلم خاطره چنگ یه حس خیلی غریب تو محیطه خسته‌م از این شبا و خوشی های فرمالیته میخوام خونه باشم زل بزنم به تاریکی تو از حرف زدن با جای خالی چی حالیته؟ میزنم حرفمو با میز، با آینه، دیوار چون دیگه باتو امیدی نیست به دیدار صدای پیانوی شکسته و ناکوکم رو میشنوه از پنجره جغد بیدار [هم‌خوان : مهیار و مهراد هیدن] من شدم معتاد تنهایی نه کسی میاد دیگه نه من میرم جایی ساکتم بی حوصله‌م سردم بس که گیر کرده تو دلم یه حرفایی من شدم معتاد تنهایی بارون و یه پنجره چایی من شدم معتاد تنهایی تا همیشه، نه یه شبایی