Paiez

غریب و تنها توی آسمون خالی توو فکر بودن توی تصویر خیالی با یک جهان غم توی جهنم یکی که انگار می میره کم کم چشای گریون نم نم بارون با هم رفیقیم منو خیابون کنار تختم یه جای خالی تو فکر رفتن از این حوالی نگاه سردت توی وجودم یه عمره هر شب پی تو بودم اما تو که نیستی دنیا غم انگیزه چهار فصل تقویمم پاییز و پاییزه پاییزه،پاییزه ستاره هامون یکی یکی می مردن منو به سمت شب های دور می بردن نه پای موندن نه پای رفتن ساکت و بی کس یه جا نشستن نتونی یک بار نفس بگیری توو عمق شب هات بری بمیری تو آسمونی منم زمینم چقدر بشینم،تو رو ببینم دارم می بینم خود خدامو بزار بچینم ستاره هامو از وقتی که نیستی دنیا چه دلگیره پاییزه و اما بارون نمی گیره نمیگیره نمیگیره