اشک طوفانزا

شب کند آغاز گریه چشم خون والایمن میشود چون موج دریا اشک طوفانزای من ای فلک بر چین کواکب، رازخط کهکشان تا سحر اختر فشاند نرگس مینای من خنده ی شادی به لبهایم کسی هرگز ندید خون دل بودم آهی جرعه سقای من همدمم هم مونسم، هم صحبتم هم یار غم رزق مرزوقم مگر کم بود در دنیای من از بخار اشک سردم راه سینه بسته شد آه سردم هم به سختی بگذرد ازنای من چاره سازی بی نواشم پیش دشمن زردروی جوی خون را نم به رویم چشم خون والای من لالاا لال اآلاآ سیر حسنی داشته ام با مصحف رخسار تو حاصل عشقت بود دنیای من، اقوای من سخت شد پروازکردن بعد از این دواف عشق سوختم دار جفا چون شه پر اموای من من دگر تنها شدم در خط سیر زندگی آه رفت، از دست من زهرای من زهرای من زهرای من