آزاده

جهان‭ ‬گویی‭ ‬سراسر‭ ‬تیرگی‭ ‬بود و‭ ‬بر‭ ‬هستی‭ ‬ حجاب‭ ‬نیستی‭ ‬پوشانده‭ ‬میشد و‭ ‬خورشیدِ‭ ‬فضیلت‭ ‬رنگ‭ ‬میباخت و‭ ‬زن‭ ‬در‭ ‬قعر‭ ‬گورِ‭ ‬نامرادی چو‭ ‬شمعی‭ ‬پُر‭ ‬شرر‭ ‬میسوخت‭ ‬میمُرد‭.‬ بعد‭ ‬از‭ ‬قرن‌ها فریادِ‭ ‬روحِ‭ ‬عاصی‭ ‬زن‭ ‬را‭ ‬شنیدند و‭ ‬آن‭ ‬روبنده‌های‭ ‬جهل‭ ‬و‭ ‬ظلمت‭ ‬را‭ ‬دریدند و‭ ‬آن‭ ‬زنجیرها‭ ‬را‭ ‬پاره‭ ‬کردند و‭ ‬زن‭ ‬را‭ ‬از‭ ‬نگونبختی‭ ‬ به‌سوی‭ ‬روشنایی‌ها‭ ‬کشیدند‭.‬ جهان‭ ‬رنگِ‭ ‬صفا‭ ‬یافت حقیقت‭ ‬روی‭ ‬دل‌ها‭ ‬نور‭ ‬پاشید نبودن‌ها‭ ‬به‭ ‬بودن‌ها‭ ‬گرایید‭.‬ زن‭ ‬آزاده‭ ‬اکنون‭ ‬آیتِ‭ ‬لطفِ‭ ‬خدایی‌ست و‭ ‬بی‌او‭…‬ آیا‭ ‬میتوان‭ ‬زیست؟