اجازه

[ورس یک] شهر به من سم می‌ده بد بودنو بهتر فهمیده پر از هیولای ناامید شده بازی این تو شکنجم میده بیا که پادزهر دستته بیا که بازم وقتشه پاهای تو گرمی رفتن شن جمله‌ها اسیر«هستن» شن رد شو از راه ماشینا بشو ابراهیم لای آتیشا بسوز و آتیشو باور نکن واسه قنداق خالی مادر نشو من میگم، تو بکش من می‌پزم، تو بچش وقتی که پخت تو بکش تو فقط باش، باقی به چشم [کورس] اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری نداره اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری نداره اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری نداره اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری نداره [ورس دو] شب بشه می‌شکنن شیشمونو آتیش می‌کشن بیشمونو درد شفیره‌ات توی پاهام بیا قصه بشیم تو کتابا پروانه رو زین اسبت بشین بال بزن مبادا خسته بشی یالشو سفت بگیر، چشمو ببند نفرتو رد کن، عشقو بفهم قصه‌امون بعد این شهر شلوغ پشت کویر، ته دشت جنون وقتی که دریا رو سر خوردیم وقتی پیکو سرپر خوردیم قصه‌امون واسه‌ی نسلای بعد پروانه‌ها و اسبای بعد هروقتی خواستن تنها برن از توی مسیر ابرا برن [کورس] اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری ندا… اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری نداره اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری نداره اگه چشمات بگن آره هیچ‌کدوم کاری نداره