West +18

[ورس یک – ایهام] هر وقت اسمت میومد واسه ذهن بیمارم بود عین دارو هنو خودمو میبینم که تو دریای فکرت میزنم پارو تو همیشه مشوق بودی واسم که جلو ببرم کارو هر وقت که میخوردم از رفیقا و جامعه نارو تو با بودنت واسم صرف میکردی واژه وفا رو حالا تو نبودت با کی بگم دردمو دغدغه هامو همون روزی که به روم بستی چشاتو منم به رو هر چی دافه بستم نگامو هنوزم با یادت صبح میکنم این شبای تارو بیخیال، اینا همه خاطرس ولی پا پس نمیکشم دوباره زنده میشم میزارم پامو رو پدالو از اول میدونستم که میمونم منو اتاقو قلمم با وجود اینکه رو دراگا دَمَرم ولی اینو قول تو نبودتم میرسم به هدفمو میرسم به هدفمو [ورس دو – هرپاگ] تو خیالم منو تو تنها یه طبیعت بکر تویی که حتی با فکرتم نمی‌گذشت روزام یه شکل الان مونده ازم یه روح زخمیو یه فیس کرخت رو تنمه یه تنه زخم رو صورتمه یه سر اخم این روزا چشامم فرارین از واژه خواب با دستای خالی تو این روزمرگی * هم میخورم تاب خاطره هات عین بختک پا بند پام به غیر از تو هیچکسی نمی‌کرد این وحشی رو رام حتی نمیره تنم بدون تنت به خواب روزامم عین شبام تیره و مات با رفتنت روحم رفتش به * افتاد گردنم پلاک تو اتاق پره دراگ با دل خالی طی میکنم این خیابونا رو سرگردون د لامصب روزای خوبمو بهم برگردون د لامصب