کی میگه

کی می‌گه شبمون ستاره‌ای نداره؟ تو آسمون آسفالت، ته‌سیگار شهابه کی میگه جنگ حاصلی نداره؟ مینو می‌شه کاشت و بمب خوشه‌ای شرابه نارنجک اناره آدما هم وقتی می‌میرن کود می‌شن کی می‌گه حقیقت تلخه؟ ترشه که همه چشما رو بسته‌ن امکانات محدود می‌شن مشکلات دامن‌گیر هیچ‌وقت منکراتی نمی‌شن چون فکر می‌کنن مردم محجوب می‌شن کی می‌گه حجاب جلو تعرضو می‌گیره؟ تانکایی که هیچ‌وقت عقیم نمی‌شن تعرض کردن به سوریه ضامنو مالید سرباز جون‌به‌کف باعث و بانی دیکتاتوری همسایه تازید و چاپید و خون شاهدو پاچید تو صورت مساله همه رادیکال شدن و جنگ داعشو زایید کی می‌گه آب آبی نیست؟ کی می‌گه هست؟ کی می‌گه گل تو قالی نیست؟ کی می‌گه هست؟ کی می‌گه اینا عادی نیسـت؟ کی می‌گه هست؟ کی می‌گه می‌شه دهنا رو گاهی بست؟ Whoever said that the sentence would ever end? That the pressure would ever lessen? The tensions would ever mend? Whoever said that truth was dead and never mentioned again? My most precious treasure’s my pen Represent to the end Whoever said that them pretenders and devils were ever friends? Never tend to repeat the same errors ever again Look at the trends We ain’t from the same era as them We rebels with pens These brethren let the levels decend I never bend Weapons stay close to me like a special friend Count my blessings on rosaries made of precious gems Smokin’ special blends to stay in present tense And then ascend to mental levels that’s heaven sent I represent, London residents and dungeon denizens Gully Iranis over the globe, youngins to veterans The relevance is evident, setting a precedent It’s the resonance of the movement, who said it’d ever end? Whoever said killers don’t have a conscience? Whoever said dealers have to live godless? Whoever said that death isn’t half of life? Whoever said that heaven and hell are hard to find?