تهنايى

مونُم زُ مُلک غریوی دیار تِهنایی که ویدُمه خومه تک وادیار تهنایی اُ پازنم که به دَو پام ورکلوهست و ز کُه وَرَستم و بیدم شکار تهنایی بلال ایاهه به گوشم و گاگریو ایبو اپیته مینه سرم یاریار تهنایی مونه بیار نکردن و ایل رهد و دلم نشسته ری چُل سردی به وار تهنایی ایَر به مال مو شادی نییاهه تعجونی که تاته زا غمم و خورزمار تهنایی دلم به برف زمستون چطور خش نبوئه؟ که حار حشک ادراره بهار تهنایی غمی ندارم ایر عالمی به جنگم وی که بَستُمه به کَد خوم قطار تهنایی غريو مال بوومم ، غریوزایی که اِخَوسه آخر سر مِن مزار تهنایی