Abe Talab Nakardeh

از باغ می برند چراغانی ات کنند تا کاج جشنهای زمستانی ات کند پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار تنها به این بهانه که بارانی ات کنند ای گل گمان مبر به شب جشن می روی شاید بخواهند که مرده ای ارزانی ات کنند یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند این بار می برند که زندانی ات کنند یک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیست از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند