زبان نگاه

نشود فاش کسی،آنچه میان من و توست تا اشارات نظر نامه رسان من و توست گوش کن با لب خاموش سخن میگویم پاسخم ده به نگاهی که زبان من و توست روزگاری شد و کس،مرد ره عشق ندید حالیا چشم جهانی نگران من و توست گرچه در خلوت راز دل ما کس ندید همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت گفت و گویی ز خیال و ز جهان من و توست نقش ما گو ننگارند،به دیباچه ی عقل هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست سایه ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر وای از این آتش روشن که به جان من و توست