صدایم بزن

هم عاقبت مردم کاشانه به دوشم ‎من گام و گذر را به رسیدن نفروشم ‎من صورت ماتی، که به آیینه نیاید ‎شعری که نه دیوانه نه فرزانه درآید ‎صدایم بزن که شاید زمستان من سرآید ‎مرا زنده کن به تابیدنی که تنها ز رویت برآید ‎صدایم بزن که بی تو فروخفته در سکوتم ‎به بال و پری نجاتم بده که من روبرو با سقوطم سرتاسر این بحر پراکنده سراب است ‎حال قمر و شمس و زمین، بی تو خراب است ‎حتی اگر اندوه تو در سینه بریزم رسوا تر از آنم که به آیینه گریزم ‎صدایم بزن که شاید زمستان من سرآید ‎مرا زنده کن به تابیدنی که تنها ز رویت برآید ‎صدایم بزن که بی تو فروخفته در سکوتم ‎به بال و پری نجاتم بده که من روبرو با سقوطم