مسیر

رد میشه از جلو چشمم چقدر عجیب بود این مسیر چقدر اتفاق، اون همه آدم، چقدر اشتباه اون همه آدم، انتظار از اون همه آدم نمونده یادم حتی اسم توی این شهر شلوغ چقدر غریب بود این اسیر هر جا حس میکردم میزنم در جا دل به دریا میزدم فکر فردا رو توو فردا میکردم بلد نبودم پرواز ولی بودم از اونا که لب پرتگاه بی پروا میپرن پرنده تنهاست، البته اون که نمیپره هم تنهاست فرقی نداره کی باشی فرقی نداره چی داری دخلی نداره به اینکه چی داری میکاری توی این باغ غنچه شکار سرماست راه سر راسته از تولد تا مرگ هر کی هم یه بخشی میشه همراه شاید غلطه فکرم نمیدونم چیه هدف خلقت ولی لااقل من یه نفر از این دنیا در همین حد توقع دارم نگاهم به دیواره یه دیواره، یه دیواره، یه دیواره که متاسفاته پشتش هیچی نداره باید قبول کرد که یه سری چیزها رو نمیشه حل کرد با تلاش و تمرکز واقعا باید بفهمی، همه چی سهم تو نیست خیلی اتفاقات دست تو نیست مثل تربیت، مثل هوش مثل آدمی که الآن هستی با همه شکستات، موفقیت هات، با همه منیّتت