Emam Reza

با چشم های خسته من با پلک های بسته من از عشق تو خوابم پرید تا باز شد این پنجره من قفل های بی کلید،من زائرای ناامید مردن برای عشق تو از نامیدی بهتره با این که میدونم بدم راهی شهر مشهدم تا این دو روز زندگی بی حرص دنیا بگذره هم عاشقم هم عاقلم هم با سرم هم با دلم راهی شدم که صحن تو هم عقل هم دل میبره از عشق تو از انتظار با یه قطار بیقرار چند ایستگاه بی کسی،تا ایستگاه آخره با بغض های تو گلوش با غصه های روبروش یک عمر میخونه برات این آدم بی حنجره با این که میدونم بدم راهی شهر مشهدم تا این دو روز زندگی بی حرص دنیا بگذره هم عاشقم هم عاقلم هم با سرم هم با دلم راهی شدم که صحن تو هم عقل هم دل میبره