ایستگاه آخر

ای حرمت ملجا درماندگان با چشم های خسته من با پلک های بسته من از عشق تو خوابم پرد تا باز شد این پنجره من قفل های بی کلید،من زائرای ناامید مردن برای عشق تو از نامیدی بهتره با این که میدونم بدم راهی شهر مشهدم تا این دو روز زندگی بی حرص دنیا بگذره هم عاشقم هم عاقلم هم با سرم هم با دلم راهی شدم که صحن تو هم عقل هم دل میبره از عشق تو از انتظار با یه قطار بیقرار چند ایستگاه بی کسی،تا ایستگاه آخره با بغض های تو گلوش با غصه های روبروش یک عمر میخونه برات این آدم بی حنجره با این که میدونم بدم راهی شهر مشهدم تا این دو روز زندگی بی حرص دنیا بگذره هم عاشقم هم عاقلم هم با سرم هم با دلم راهی شدم که صحن تو هم عقل هم دل میبره