مترسک

باورم کن من هنوز مترسک باغ جنونم عمریه مسافری و من هنوز غرق سکونم خیلی سخته که بدونم نمیخوام اینجا بمونم داغ میوه های نارس ،آتیش انداخته به جونم دست تقدیر تو رو برده سرنوشتمو میدونم تو میدونی جون باغ و باغبون بسته به جونم اون کلاغی که میگفتی اومده چشمامو برده دکمه های پیرهنت رو به تن جاده سپرده دیگه این دل گله ها مرهم تنهایی من نیست دل نبستن و نرفتن، دیگه دریایی شدن نیست تو بدون باز تو سرم رویای پوشالی زیاده رسم زندگی همینه گاهی سخته گاهی ساده