Ghaar

کوله باری دارم که امیدم در اوست و عصای که مرا بهترین همسفر است من برای آن هم که از این خانه های دلگیر کوچه های دلتنگ و از شهر نفرین به مرگ بروم بروم پیش نیکان خودم که به اندازه دریای شمال دلشان وسعت داشت و به اندازه یه دشت بزرگ دست هاشان برکت مردمان که به آب باد و خاک و آتش عشق می ورزیدن پدرانی که هنوز کاسه های گلیشان اعتباری دارد در گلوی تاریخ من بر آنم که شایدم برنگردم دیگر و بمانم بر غار